Posts mit dem Label Poetry werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label Poetry werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

Freitag, 13. Januar 2017

MMXVII


MMXVII

Filloi me një premtim
Një fillim i ri
Që vazhdonte aty ku përfundoi
Me heshtje

2:22
Zhurma e kësaj nate mbaroi
Erë baruti dhe kujtimet e një buzëqeshje
Dhe unë i vetëm në rrugë
Pse mundohem të vazhdojë
Ta ndjek këtë dritë
Që as nuk di a ekziston
Ashtu siç e shohë në hije të kohërave

Jeta nuk duhej të ishte kështu
E mbushur plot ankth
Hidhërime dhe armiqësi
O bëhu me i forti, o dështo
Ne nuk bëjmë vend për dashuri
As për gëzim dhe bukuri

Fjalët janë vetëm një iluzion
Një pikë vaji që i qetëson dallgët
E këtij deti që e quajmë jetë
Në një botë që nuk është siç e bëjmë

Donnerstag, 15. September 2016

Kënga e zemres

Këto vargje ti dedikoj ty
E dashura e kohërave të harruara
Erdhe si engjull në jetën time
Më nxore nga balta dhe me fute në dritë
Vetëm të me heqesh prap nga drita dhe të më mbulosh me errësirë

Këto vargje ti dedikoj ty
Shoqja besnike e pabesë
Ah, a të kujtohen ato ditë të panumerta?
Nëpër rrugët e vjetra të Berlinit dhe Parisit
Ato ditë të ngrohta në Shkup, Tiranë dhe Prishtinë
Dhe në gjithë ato kryeqytete të kesaj bote që kurrë nuk i vizituam
A të kujtohen këto jetë të pajetuara?

Këto vargje ti dedikoj ty
Udhetarja e rrugëve te errëta
Rrugë të zeza të ndërtuara nga njerëz të zi
Që e shemtojnë sipërfaqjen e kësaj bote
Plagë të vjetra dhe të pa fund
Pse nuk kthehesh tek ajo shtepia jonë qe kurrë nuk u ndertua?
Në atë pyllin e harruar ku nuk ka as njerëz, as rrugë
Ku as cellularet nuk funksionojnë

Këto vargje ti dedikoj ty
Nëna e femijëve te humbur
I sheh se sa të bukur janë?
Një vajzë dhe një djalë si drita
Por që kurrë s’do ta shohin dritën e kesaj bote, jo
Që kurrë s’do i bëjnë hapat e tyre të parë
Dhe që kurrë s’do të na therrasin nënë dhe babë

Këto vargje ti dedikoj ty
Nusja e asaj dite të pashijuar
Më në fund, ja ku jemi
Unë në të zezë dhe ti pranë meje në të bardhë
Më në fund u bëmë sikur ata trekëndëshat, te kujtohen?
Ata trekëndëshat që kurrë nuk ishim dhe kurrë nuk do te behemi
Qeshu, qeshu ashtu siç din vetëm ti
Ndriçoje ketë ditë te paharruar sepse kjo eshtë dita jote
A nuk e sheh se sa e bukur je këtu pranë meje
Sa e bukur kurrë nuk do të behesh këtu ne krahët e mi

Më braktise
Më braktise mua dhe e braktise këtë jetë që kurrë s’do ta kemi
Më braktise
Por kur ike harrove nje gjë të vogel këtu tek une
Mos ma le këtë copëzen e fundit të zemrës qe e mbanë vetëm një fjalë

Një fjalë që e këndon vetëm për ty

Montag, 11. Juli 2016

Aritmi

Si u ba kjo puna jonë?
Mundohemi të ngasim por na lidhen këmbët.
Dhe lidhjet jan ato që na shkaktojnë probleme
Na bëjnë të biem
Në telashe, në gjumë, në kundërshtim me vetveten
Në dashuri
Dhe prapë të zgjohemi dhe të biem thellë e më thellë e më thellë e më thellë

A të ndëgjojë ty o miku im
Dhe të flijoj vetën për ata që dashuroj?
Apo të ndëgjojë vetën
Dhe të dashuroj për shkak të dashurisë?

Nuk kam frikë nga e panjohura
Kam frikë nga vetja
Nga kthetra të zeza që trokasin në derë  kur unë nuk i pres
Nga ato dhëmbët në thellësinë e atij deti të kuq
Nga gjithë ato perseritje ritmike
Riciklim
Reprint, reprizë, rikujtim

Katrorët janë rrathë
Trekëndëshat janë rrathë
Por unë dhe ti kurrë rreth nuk bëhemi
Rrotullohemi rreth poleve tona që dallojnë si nata me ditën
Por prapë dashurojmë
Dhe vazhdojmë poshtë e lartë
Hap pas hapi
Tik tak tik tak
Me këtë ritmin tonë
Pa ritëm

Sonntag, 14. Juni 2015

Lamtumirë dhe mirë se erdhe

Manche Begegnungen passieren und verschwinden einfach im Fluss der Zeit, andere hinterlassen Spuren, die sich wie Narben durch die Erinnerung ziehen. Manche Begegnungen sind etwas unbeschreiblich intensives, etwas, was man nicht greifen und schon gar nicht richtig definieren kann. Und andere sind wiederum nur der Beginn von etwas einzigartigem; einzigartig schön oder auch einzigartig schmerzvoll. 
Rückblickend scheint mir das hier nur ein großer kosmischer Witz gewesen zu sein, ich möchte es dennoch hier verewigen. 


Lamtumirë dhe mirë se erdhe

E gjithë kjo punë që mu duk aq e madhe
Nuk ishte gjë tjeter veçse rrymë elektrostatike
U zbraz në një çast të vetëm dhe humbi
Një moment obsolet në planin e madh kosmik

Çdo gjë ka fundin e saj, këtë gjithmonë e dija
Por disa gjëra thjesht nuk eksistojnë edhe pse të duken reale
Ëndrat mbesin ëndra, iluzionet janë iluzione
Mendja dhe dëshira smund ta ndryshojnë realitetin

Ti ma tregove madheshtinë time
Nje qenie prej drite nga një tjetër botë
U ndjeva si profet me një shpallje hyjnore
Por ishte thjesht mendja ime djallëzore

Tasht po kthehem ngadalë në tokë
Po zbres nga ato sferat e larta
Mund ta shihja gjithe botën por prap më kufizonin
Kjo është natyra e sferës

Mjaft më me rrathë dhe trekëndësha
Mjaft më me pika kyqe ne vija kohore
Jeta ska vend për matematikë
Pra pse të mundohem të llogarisë çdo gjë

Unë ta dhash zemrën time
Dhe ti ma ktheve për të më mbrojtur
Është gjë që se kuptoj dot
Por ndoshta çdo gjë sduhet të ketë kuptim

Tani shko, ik, fluturo
Gjeje atë që je duke kërkuar
Falja dikujt atë që kërkoja dhe unë
Dhe behu e lumtur me atë që do kesh

Por nëse rruga është e veshtirë
Nëse mbetesh në baltë dhe ske rrugëdalje
Drejtohu tek unë, mirë se vjen
Do ta jap dorën dhe do të nxjër nga çdo fatkeqësie

Të falenderoj për gjithë lumturinë dhe gjithë dhimbjen
Të falenderoj për atë puthje që përfundoi çdo gjë
Të falenderoj që me lejove të të dashuroj
Të falenderoj që më bëre të shkoj

Dhe këtu të leshoj
Udha e mbarë të qoftë
Sundoje këtë botë

Dhe kurrë mos u kthe mbrapa

Long Live the King

Long Live the King

You know there’s something wrong with you when you’re kneeling in front of the porcelain throne in the middle of the night. Kneeling there, praying and trying to get it all out, get all those black, smelly fluids out of your System. That poison that’s slowly liquefying your insides and gnawing at your very soul.

And now it’s time. You close your eyes and embrace the inevitable. You open your mouth; you breathe in that cool, purified and cleaned air; your grip tightens around that cold, smooth surface; you feel your stomach convulsing, trying to turn inside out.

Now’s the moment you feared. Now’s the moment you longed for.

You know that all that pain will go away, all that poison will be washed out into some far away ocean. You bend over. Now’s the time to get it all out.

Nothing.

Nothing gets out, but hot, foul tasting air.

Warm tears run down your cheeks. You’ve lost the fight. Slowly you get up on your feet, trembling. You walk over to your bed as another wave of pain washes through your body.

You lay down, close your eyes and embrace the inevitable.


Now’s the moment you feared. Now’s the moment you longed for. A last painful convulsion and you’re out. You feel the cold winter air and you can smell the salt in it as you make your way to that far away ocean.


[That's the result of being sick and writing at 2:30 am]

Mittwoch, 10. Dezember 2014

Muza


Muza

U shfaqe në një natë kur isha duke lexuar disa fjalë të saja
Ishe një dritë në errësiren të cilen e përjetoja në atë kohë
Ti me bëre ta kap atë copë qymyri dhe ma drejtove dorën kur e vizatova
Ajo sikur një engjull dhe unë perballë saj me flatra të grisura
Shikimin drejt asaj por i paaftë që të arrij tek ajo

Ti me bëre të shkoj dhe ta kërkoj në pranverën e kaluar
Fillove të shndërrohesh në një flakë që digjte çdo gjë
Çdo kafshatë buke dhe çdo grimcë gjumi ti dhash
Sepse me duhej vetëm ngrohtesia e zjarrit tënd

Ti më përcolle kudo qe shkoja
Më bëre ti tejkaloj të gjitha frikat që kisha
Kur vallëzonte ajo me meshkuj tjer në ato dhomat të errëta qe silleshin rreth kokës sime
Ti ishe ajo qe me pëshpëriste në vesh, të jem besnik dhe të bëhem i fortë,
të qëndroj aty sepse edhe mua do me vinte rradha të vallëzoj
Dhe ajo erdhi
Erdhi si një stuhi dhe ne filluam një valle të zjartë
Digjeshim në flaken tënde qe ishte me e ngrohtë se sa dielli i asaj vere te gjatë

Por ashtu siç iku vera dhe erdhi vjeshta, ashtu ike dhe ti, o mikesha ime
Vallë, a nuk kishte vend të mjaftueshem që të qëndroni te dyat pranë meje?
Ti ike dhe me ty iki ngrohtësia
Dhe bashk me ngrohtësinë iku edhe ajo

Më në fund mendova se mbeta vetëm në ditët e erreta te ketij dimri
Por ti u ktheve perseri, shtrigë e vjetër me atë emer kaq të ëmbël
Fillove të më torturosh, të më djegësh me atë zjarrin tënd shkatërues
Ku ishe kur të nevojita më së shumti?
Tani më pëshpërit ne vesh që kurrë më nuk do ta shoh,
që kurrë më nuk do ia ndjej aromen e këndshme,
që kurrë më nuk do ta shijoi atë buzëqeshjen që ma falte vetëm mua
Prap merrma çdo kafshatë buke dhe çdo grimcë gjumi!
Merrma zemren dhe shpirtin dhe çdo gjë që mbeti dhe zhduki te gjitha!
Vetëm mos ma kujto më atë pikturen e parë që tani mu bë realitet